وشعربسیارزیبای کوچه:
بی تو مهتاب شبی بازازآن کوچه گذشتم
همه تن چشم شدم خیره به دنبال توگشتم
شوق دیدارتولبریزشدازجام وجودم
شدم آن عاشق دیوانه که بودم
درنهانخانه جانم گل یادتودرخشید
باغ صدخاطره خندید
عطرصدخاطره پیچید
یادم آمد که شبی باهم ازآن کوچه گذشتیم
پرگشودیم ودرآن خلوت دلخواسته گشتیم
ساعتی برلب آن جوی نشستیم
تو،همه رازجهان ریخته درچشم سیاهت
من همه محوتماشای نگاهت
آسمان صاف وشب آرام
بخت خندان وزمان رام
خوشه ماه فروریخته درآب
شاخه هادست برآورده به مهتاب
شب وصحراوگل وسنگ
همه دل داده به آوازشباهنگ
یادم آمد:توبه من گفتی:«ازاین عشق حذرکن!
لحظه ای چندبراین آب نظرکن
آب آیینه عشق گذران است
توکه امروزنگاهت به نگاهی نگران است!
باش فرداکه دلت بادگران است!
تافراموش کنی چندی ازاین شهرسفرکن!»
باتوگفتم:«حذرازعشق! ندانم سفرازپیش توهرگزنتوانم،نتوانم!
روزاول که دل من به تمنای توپرزد
چون کبوترلب بام تونشستم
توبه من سنگ زدی،من نه رمیدم ،نه گسستم...»
بازگفتم که:«توصیادی ومن آهوی دشتم
تابه دام تودرافتم همه جاگشتم وگشتم
حذرازعشق ندانم،نتوانم!»
اشکی ازشاخه فروریخت...............مرغ شب ناله تلخی زدوبگریخت...
اشک درچشم تولرزید.......................ماه برعشق توخندید...
یادم آمدکه:دگرازتوجوابی نشنیدم
پای دردامن اندوه کشیدم نگسستم،نرمیدم
رفت درظلمت غم آن شب وشبهای دگرهم
نگرفتی دگرازعاشق آزرده خبرهم
نکنی دیگرازآن کوچه گذرهم....
بی تواما،به چه حالی من ازآن کوچه کذشتم!
جبران خليل جبران،سال 1883 در لبنان متولد و در منطقه بي شاري بزرگ شد. او
در جواني هيچ تحصيلات رسمي دريافت نكرد و علت آن فقر خانواده اش بود. اما كشيشان
مرتبا به ديدن او رفته و به وي انجيل و زبان عربي مي آموختند. 
چنين روي داد:يك روز،بسيارپيش ازآنكه خدايان بسيار به دنيابيايند،ازخواب
عميقي بيدارشدم وديدم كه همه نقابها يم رادزديده اند.همان هفت نقابي كه خودم ساخته
بودم ودرهفت زندگي ام به چهره مي گذاشتم.پس بي نقاب دركوچه هاي پر ازمردم دويدم
وفرياد زدم:« دزد،دزد، دزدان نابكار.»مردان وزنان برمن خنديدندوپاره اي ازآنها
ازترس من به خانه هايشان پناه بردند.هنگامي كه به بازار رسيدم،جواني كه برسربامي
ايستاده بود، فريادبرآورد:«اين مرد ديوانه است. » من سربرداشتم كه
اوراببينم،خورشيدنخستين بارچهره برهنه ام را بوسيدومن ازعشق خورشيد مشتعل شدم
،ديگربه نقابهايم نيازي نداشتم وگويي درحال خلسه فريادزدم: «رحمت،رحمت بر دزداني كه
نقابهاي مرا بردند.»چنين بودكه من ديوانه شدم واز بركت ديوانگي،هم به آزادي وهم به
امنيت رسيده ام.آزادي تنهايي وامنيت ازفهميده شدن،زيراكساني كه مارامي فهمند،چيزي
رادروجود مابه اسارت مي گيرند،ولي مبادا كه از اين امنيت ، زيادغره شوم.حتي يك دزد
هم در زندان از دزد ديگر در امان است.
روزي روزگاري مردي بود كه يك باغ پراز درخت انار داشت.اوهرسال درفصل پاييز
انارها را مي چيد،روي سيني هاي نقره اي قرارمي داد ودم درخانه اش مي گذاشت
وروي كاغذي مي نوشت:« لطفا يكي برداريد، مجاني است.»مردم ازآنجا رد مي شدند، اما
كسي اناري برنمي داشت. يك سال مرد به فكر چاره اي افتاد. او اناري در سيني جلوي
درنگذاشت ودرعوض فقط تابلوي بزرگي زدكه روي آن نوشته بود :« ما بهترين انارهاي اين
سرزمين را داريم وگرانتر ازهرجاي ديگري مي فروشيم.» وآن زمان همه ي مردان وزنان
باعجله براي خريد انار به خانه مردشتافتند.
