مادو...

مادو،دستادست
همه جاخودرادرخانه ي خويش مي انگاریم
زيردرخت مهربان،زير آسمان سياه
زيرتمامي بام ها كنار آتش
دركوچه ي تهي در زلّ آفتاب
درچشمان مبهم جمعيت
كنار فرزانگان وديوانگان
ميان كودكان وکلان سالان.
عشق رانكته ي پوشيده اي نيست!
ما آشكاريِ مطلقيم
عاشقان،خود را در خانه ي ما مي انگارند.

                                      پل الوار

هواي تازه:

جلو خودم رانگاه كردم
درجمعيت تو را ديدم
ميان گندم ها تو را ديدم
زير درختي تو راديدم.
درانتهاي همه ي سفرهايم
درعمق همه ي عذاب هايم
درخم همه ي خنده ها
سربركَرده از آب واز آتش،
تابستان وزمستان توراديدم
درخانه ام تورادیدم
در آغوش خود توراديدم
در رویاهای خود تو را دیدم
ديگرتركت نخواهم كرد.

زندگي نامه پل الوار

 

تو را من چشم در راهم شبا هنگام:
تو را من چشم در راهم شبا هنگام كه مي گيرند برشاخ «تلاجن» سايه ها رنگ سياهي!
وزان دلخستگانت راست اندوهي فراهم؛
تورامن چشم در راهم .
شباهنگام ،درآندم كه برجا دره ها چون مرده ماران خفتگان اند؛
در آن نوبت که بندد دست نیلوفر به پای سرو کوهی دام،
گرم ياد آوري يانه، من ازيادت نمي كاهم،
تورامن چشم در راهم.

                       نيما يوشيج

وباز هم ازنيما:
درپيش كومه ام درصحنه تمشك
بيخود ببسته است مهتاب بي طراوت لانه
يك مرغ دل نهاده دريادوست بانغمه هايش رهائي
بيخودسكوت خانه سرايم را
كرده است چون خيالش ويرانه!
كك كي بيخود دويده است
بیخود تنیده است«لم» درحواشی «آتیش»بادازبرابرجاده
کانجا روشن تاصبح می سوزد ازپی چه نشانه!

 
از نیما بیشتر بدانید

نامه های عاشقانه ی نیما

افق روشن:

روزي ماكبوترهايمان راپيداخواهيم كرد

ومهرباني دست مرا خواهدگرفت.

روزي كه كمترين سرودبوسه است

وهرانسان

    براي هرانسان

             برادري است.

روزي كه ديگردرهاي خانه شان رانمي بندند

قفل افسانه اي است

وقلب براي زندگي بس است.

روزي كه معناي هرسخن دوست داشتن است

تاتو به خاطر آخرين حرف دنبال سخن نگردي.

روزي كه آهنگ هرحرف،زندگي است

تامن به خاطرآخرين شعر،رنج جست وجوي قافيه نبرم.

روزي كه هرلب ترانه اي است

تاكمترين سرود ، بوسه باشد.

روزي كه توبيايي ، براي هميشه بيايي

ومهرباني بازيبايي يكسان شود.

روزي كه مادوباره براي كبوترهايمان دانه بريزيم...

ومن آن روز رانتظارميكشم

حتي روزي كه ديگر نباشم.

 احمدشاملو    ( زندگینامه )

شبانه:

مرا

تو

بي سببي

نيستي.

به راستي

صلت  كدام قصيده اي

اي غزل؟

ستاره باران جواب كدامين سلامي

به آفتاب

ازدريچه ي تاريك؟

كلام ازنگاه توشكل مي بندد.

خوشا نظربازياكه توآغازمي كني!

***

پس پشت مردمكانت

فريادكدام زنداني است؛كه آزادي را

به لبان برآماسيده ي گل سرخي،پرتاب مي كند؟-

ورنه،

اين ستاره بازي

حاشا

چيزي بدهكارآفتاب نيست.

نگاه ازصداي توايمن ميشود.

چه مومنانه نام مراآوازمي كني!

ودلت

كبوترآشتي ست،

درخون تپيده

به بام تلخ.

با اين همه

       چه بالا

            چه بلند

                پرواز ميكني!

 احمدشاملو